Manila, I keep coming back to Manila

Manila.. I keep coming back to Manila..

Neredeyse yarım saattir bu şarkıyı dinliyorum. Kendimi anlayamıyorum. İstanbul'dan güle oynaya ayrıldım resmen. Havalanına geldim, pasaport kontrolu filan. En iyi arkadaşım benimleydi sadece. Sarıldım, öptüm onu. Uçağa binme salonuna geçtim. Hala çok iyiyim. Sonra uçakta yerimi aldım. Cam kenarı... Uçak hareket etti, İstanbul'a baktım, içimde bir şeyin sıkıştığını hissettim. Hıçkırıklara boğuldum ağlamaktan soluğum kesildi. Bir de sağa sola hissettirmemek için kendimi kastım. Başıma ağrılar girdi resmen. İlk aktarma noktası Dubai'ye kadar helak oldum ağlamaktan. Gözlerim şişti, yüzüm kızardı hep... Kulağımda da "Yarim İstanbul, gel öpeyim gerdanından..."

Hayatımın hiç bir döneminde Manila'da kaldığım kadar çok şikayet etmedim. Survivor tadında geçen otobüs, jeepney, yol kenarında yürüme(!) maceraları, bitmeyen trafik, egzos, devasa alışveriş merkezleri, abuk sabuk köprülü kavşaklar, canımdan bezdiren sıcak, sürekli terden sırılsıklam olma, sürekli fast food yeme zorunluluğu..O kadar çok sayabilirim ki..



Şimdi ise evde oturmuş Manila manila şarkısını dinleyip sessizce gözyaşlarıma yol veriyorum.

İlk yazımda yazmıştım, benim bir sevgilim var, 4 aydır beraberiz-beraberdik. Şimdi ise birbirimize bakıp ne olacak?? diyoruz. Ben de çok garip hisler içimdeyim, o da...

Son anları düşünmekten kendimi alamıyorum. Son kere oturduğum evin kapısını açmak, son kere bina koridorunun pis kokusuna sinir olmak, asansörü son kere çağırmak, 29cu kata gelmesinin çok zaman almasına son kez gıcık olmak, giriş katında güvenlik görevlisine son kere günaydın demek, köşede bekleyen durmadan bağıran o salak adama son kez bakmak.. Bir sürü son kereler geliyor aklıma, her birine bambaşka bir anlam yüklenmiş şekilde. Sevgilime bakıyorum... iyi durumda değil, kendime bakıyorum.. sarhoş gibiyim.. Gelmeyi de ben seçtim, dönmeyi de ben seçiyorum. Peki her seferinde neden bunu yaşıyorum?

Manila'ya gelmek hayatımda aldığım en en en güzel kararlardan birisi idi. Bu şehirde yaşadığım güzel anılar, kurduğum güzel dostluklar, katıldığım partiler, bitmek bilmeyen karaoke geceleri, gülümseyen insanlar, kasım ortasında şort tişört parmak arası terlik ile sokaklarda dolaşmak, Türkiye'den kat be kat açık görüşlü bir toplumda geçen süper rahat 6 güpgüzel ay..

Yine gözlerim doluyor, yine başıma ağrılar giriyor. Sevgilime bakıyorum.. Film izliyor bir köşede. Ben ne yapıyorum ya diyorum kendime.. Hakikaten ne yapıyorum ben ya? Hayatımı karıştırmayı ne çok seviyorum böyle.. Buraya gelirken de darmadağın etmiştim kurduğum her düzeni, işimi, evimi, arkadaşlarımı.. Şimdi de aynı şeyi yapıyorum. Hem korkutucu, hem de dayanılmaz bir çekiciliği var düzeni bozup bir daha başlamanın.

offf, içim daraldı..

E o zaman niye dönüyorum? Bilmiyorum, ama kalmak da istemiyorum artık. Gitmek de istemiyorum... Ama gidiyorum..

Şarkıyı ekledim, siz de dinleyin. İlk 40 saniyesi Tagalog, biraz sıkıcı gelebilir ama sonra ritm başlıyor. Eski bir şarkıymış.. Ben sevdim, güzel bir özlem şarkısı.

Manila, manila I keep coming back to Manila..

NOT: Paint'ten başka program bilmiyorum foto düzenlemek için resimler çok küçük oldu ama tıklarsanız büyüyeceklerdir... özür.
NOT2: Aslında bu mutlu bir yazı
NOT3: Manila, I keep coming back to Manila..